Şehrin bütün ışıklarını bir el silah sesiyle susturun bu gece
Bu gece bütün şehir bana ağlasın, benim için uyansın
Silmeyin gözyaşlarımı ağlamak istiyorum bu gece
Seni sevdiğim için bütün hüzünlü şarkılar bana çalsın
Gözlerimin cıvıltısı sönmüş hayata mı dargınım
Yoksa haklımıydın! Çocukluğum geride mi kalmış
Çocukluğumu ben mi öldürdüm kendi ellerimle Allah'ım
Ben mi kaybettim hayallerimi, en zor olan yalnızlıkmış
Gökyüzüne saldığımız uçurtmalara mı bağladık geleceğimizi
Onlar mı alıp götürdü gençliğimizi uçurumlara
Sıralara adını kazımakla bugünü bitirip yarına geçeçeğimizi
Gene de güzeldi düşlemek akşamdan sabahlara
Perişan bir İzmir gecesi, gökyüzünde yıldızlar solgun
Ben zaten bıkmışım ki kendimden sabaha varamam
Işıkları da söndürdüler tek tek rüyalarımda olduğun
O dakikalar bitiyor artık ben eski ben olamam
Zaman durur sanki sokak lambalarında yüzünü gördüğümde
Soğuk duvarlar çekip alır beni hayattan bilirim gelmezsin
Son bir kez görebilseydim seni, yanımdaydın son güldüğümde
Ağlarım her an gel diye ama bilirim istesen de gelemezsin
Belki de izliyorsundur beni, hala sensizlikten yazdığımı da
Mektuplarım ulaşmasa da gözlerinin daldığı boşluğa geleyim
Son noktadan sonra kavuşuruz bilirim toprağımı kazdığımı da
Her hatıramızı yaktım bu gece, bekle geliyorum bebeğim
Son bir ses, son merminin çığlığıyla kaybolur giderim
Gözlerimden akan yaşlarımın son damlası olur kanlarım
Ve gecenin derinliklerinde boğulup gider ümitlerim
Sessizlikle kalır evim, odam ve tüm tanıdıklarım
bir yalnızlık kalır geride
bir de yalnızlığa dalmış bir gencin susan nefesi...
bir hayaller kalır geride
bir de hayalleri kırılmış bir gencin soğuk bedeni...
