palyaco
Yeni Üye
 Çevrimdışı
Mesaj Sayısı: 1
|
 |
« Yanıtla #1 : 12 Ekim 2010, 22:32 » |
|
Selamlar Öncelikle,
''boşversene sen niye beklemeli
neyi akışına bırakacaksın
sandal mı evlat bu
sorarım sana
akıp giden hayatın
her gün bir bir eksiliyor
ben de onu diyorum
bu şiirler kime yazılıyor
bırak artık yazmayı
okuyacak diye
okusa ne fayda
karşısına geçip
gözlerine bakıp
söylemeyemedikten sonra
ne zamana kadar sürecek bu
ellerini ısıtan tek şeyin çay bardağı olması
ne acı
zaman armutları olgunlaştırıyor
geç olmadan öğren bunu da
boşversene sen niye beklemeli
uzat elini
tutarsa seni kazanır
tutmazsa
başka bahara
boşversene sen niye beklemeli
ya acısıyla ölürsen
söylenmedik cümlenin hasreti dudağında iken
ya acısıyla yaşarsa
duyulmamış cümlenin hasreti kulağında çınlar iken
boşversene sen niye beklemeli
duyuyor musun
aşk bekletilmemeli''
Edip Cansever
bu yayınlamış olduğunuz şiir Edip Cansever'e ait değil. Edip Cansever'in şiiri aşağıdaki. Yazmış olduğunuz şiir Sivil Palyaço nickli arkadaşa ait. Bilgilerinize.
boşversene sen niye beklemeli
sıktı artık bu kent beni
çekip gitmeliyim hiç düşünmeden
bulmalıyım aradığım o yeri
şiirmiş, bilgelikmiş her neyse
ne varsa benden kalsın geride
kalsın o yalanlar, o yalan ilişkiler de
ve ölümler ki sevdanın ikiz doğurduğu
yetsin, taşımak istemiyorum hiçbirini yedeğimde
nerdesin ey benim hergün yeniden doğan oğlum
sevginin çoğul oğlu
senin ülkende yalnız bütün özlemler
bilirim yalnız orda, içtenlik, erinç, coşku
bayrağındaki bir tek çiçekli dalla
orda uçsuz bucaksız
olanca görkemiyle bir erguvan imparatorluğu.
öğrendim öğrenmesine, mutsuzluk da bir gelişmedir
tanımadığım kentler, yüzler, hiç mi tanımadığım
oteller, genelevler, nar ağaçları
dar sokaklar, eğri büğrü kaldırımlar
satın alamadığım bir örtüye çeviren yalnızlığı
ve bir yağmur öncesinde belli belirsiz
üç beş çocuğun birbirini çağırdığı
sopasını düşürdüğü bir dilencinin
unutup gittiği sonra ses çıkarmadan
anlaşılmaz mırıltılarla yokuş aşağı
iner gibi ben de
örgüsünden başını kaldıran bir kadının
gözlerinde
nasıl binlerce rengin içinden sıyrılırsa dünya
bulacağım elbette aradığım o yeri
yıllar yılı tuttuğum aklımda
hani salkımlar içinde bir ev vardı
eski bir gemici feneri asılıydı kapısında
duvarlarında uçan balıkların kurutulduğu
yıkılmışsa ne yaparım bilmem ki
eksilmiş gibi ağzımda bir dişim
yerini dilimle oynaya oynaya
dalar çıkarım elbet bambaşka sokaklara.
geçerim kuduğum hayallerin altından
bir gökkuşağının altından geçermiş gibi
budakları kalın ellerimi andıran
asmaların yanıbaşındasın
yüzümde bir garajın tutulmaz akşamıyla
o geçimsiz akşamla
ve mutlak kayalardan doğmuş olan
göğün mavi yapmadığı bir şahin
başımın üstünde tek başına.
kırmızı dallar, göğe uzanır çitler
yıldızları birbirinden ayıran
bilmez olur muyum hiç, mutluluk da bir gelişmedir
yaşarken olsun, ölümle olsun, sonu ayrılığa varan
ey gün batımı! benden duymuş olma bu yakınmayı
bir gül bana kendini kopardı verdi
daha dün akşam, daha dün akşam.
yürek bir kez görür, sonra hep gözler görür
ben o yüreğiml görmüşüm anlaşılan
çözüldü artık o büyü, yanımda
sıcaklığı parmaklarımı acıtan bir haziran
üstelik çoktan buldum aradığım o yeri
tam yedi kez doğan güneşlerin altında
bir yitip bir yükselen sıradağların ardından.
yıkansam, yıkansam, hep o güneşlerle yıkansam
dişleri tenime geçse yaz rüzgarlarının
izine pek rastlamasam
ama kalbini sert ve serin tutan bir denizciye
bunu bir daha sorsam
ne çıkar bir daha sorsam
sonra hiç konuşmasam, sonra hiç konuşmasam
ve bu yogun, bu üzünçlü yüreği
benim değilmiş gibi, benim değilmiş gibi
kimse görmeden şöyle bir yol kenarına bıraksam.
|
